گروه برق 69 دانشگاه بیرجند

محلی برای ارتباط با دوستان گروه برق 69 بیرجند

صبر ........
ساعت ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱۱ بهمن ۱۳٩٠   کلمات کلیدی:

طعمش ‌تلخ ‌بود. تلخی ‌اش ‌را دوست ‌نداشتیم. نمی ‌دانستیم ‌که ‌دواست. دوای ‌تلخ ‌ترین‌ دردها

نمی‌ دانستیم ‌معجون‌ است. معجون انسان‌ شدن . گمش ‌کردیم. شیطان ‌از دستمان ‌دزدید.


بی ‌طاقت ‌شدیم ‌و ناآرام. دهانمان ‌بوی ‌شکایت ‌گرفت ‌و گلایه... ‌و تازه ‌فهمیدیم‌ نام‌ آن ‌اکسیر مقدس ،

نام‌ آنچه ‌از دستش ‌دادیم، «صبر» بود .

...

دیگر عزم ‌آهنی ‌و طاقت ‌فولادی ‌نداریم، دیگر پای ‌ماندن ‌و شانه ‌سنگی ‌نداریم.

انگار ما را از  شیشه ‌و مه ‌ساخته‌اند.

برای‌شکستن ‌مان ‌توفان‌لازم‌نیست. ما با هر نسیمی‌هزار تکه ‌می شویم ترک   ‌می‌خوریم. می‌افتیم، می‌شکنیم، می‌ ریزیم

‌و شیطان ‌همین ‌را می‌خواست

خدایا، ما را ببخش، این‌تعریف‌انسان ‌نیست. ما دیگر ایوب ‌نیستیم.

از اینجا تا تو هزار راه ‌فاصله    ‌است.

ما اما چقدر بی ‌حوصله ‌ایم. ما پیش ‌از آنکه‌راه ‌بیفتیم ، خسته ‌ایم. از ناهموار می‌ترسیم،

از پست ‌و بلند می‌هراسیم، از هر چه ‌ناموافق ‌می‌گریزیم

شانه ‌هایمان ‌درد می‌کند، اندوه‌های ‌کوچکمان ‌را نمی‌توانیم ‌بر دوش ‌کشیم،

ما زیر هر غصه‌ای‌ آوار  می‌شویم،

توی‌ سینه ‌ما جا برای‌ هیچ ‌غمی ‌نیست ...

خدایا، ما را ببخش. این ‌تعریف ‌انسان ‌نیست، ما دیگر ایوب ‌نیستیم . خدایا اما به ‌ما برگردان،

آن ‌معجون ‌تلخ، آن‌ اکسیر مقدس، آن ‌صبر قشنگ ‌را ...